در میانه قاب، مردی با دستان گشوده ایستاده است؛ نه در خلوتی جدا از جهان، که در میان آدم‌ها، کودکان، فرشته‌ای خاموش و زندگیِ جاری. نگاهش رو به بیرون است، اما دست‌هایش زبانِ درون‌اند؛ زبانِ دعا، طلب و امید.

پیرامون او، هر پیکره سهمی از این نیایش دارد: کودکی که دست به آسمان برده، زنی که گلی به راه می‌سپارد، فرشته‌ای که آرام از کنار انسان می‌گذرد و چهره‌هایی که هر یک به شیوه خود در پیِ روشنایی‌اند. خطوطِ درهم‌تنیده و رنگ‌های سبز و آبی، جهان اثر را به پنجره‌ای از آرامش و انتظار بدل کرده‌اند.

حسن رزمخواه در این اثر، دعا را تنها آیینی فردی نمی‌بیند؛ آن را رشته‌ای می‌داند که آدم‌ها را، با همه تفاوت‌ها و فاصله‌ها، در یک امید مشترک گرد هم می‌آورد.